KF-Subs

 

เมอรี่คริสต์มาสค่ะ ^^ ฟิคจะค่อยๆลงต่ออย่างช้าๆ ซับกลับมาทำเเต่จะช้าหน่อยค่ะ

 

-จบการประกาศ-

Chapter 12

Author : Hoyatic

Translate : followingdbsk

เกลาภาษา : KF

Talk : สวัสดีค่ะ BYD ตอนที่ 12 ค่ะเพื่อนเป็นคนเเปลทั้งหมด ตอนนี้อาจจะสั้นไปสักหน่อย ตอนนี้ต้นฉบับมีถึงตอน14เเล้วนะคะ จะรีบเท่าที่จะทำได้ค่ะ -- KF

P.S. ตามไปอ่านต้นฉบับ  http://www.asianfanfics.com/story/view/70090/

คำเตือน : เรื่องนี้ประกอบไปด้วยคำหยาบ กรุณาใช้วิจารณญาณในการอ่าน

ฟิคเรื่องนี้ได้รับอนุญาตให้แปลแล้วนะคะ*

เวลาผ่านไปครึ่งชั่วโมงแล้วตั้งแต่หนังเริ่มฉาย ทุกคนยังคงอยู่ในความมืดเพราะดงวูเสนอที่จะปิดไฟทั้งหมด และปิดผ้าม่านด้วย เพื่อทำให้บรรยากาศน่ากลัวมากขึ้น เขาคิดได้ว่ามันน่าจะสนุกที่พวกเขาจะนั่งดูหนังผีในห้องนั่งเล่นที่มืดแบบนี้

พอถึงตอนที่มีผีโผล่ขึ้นมา ซองจงก็กรีดร้องเสียงสูง พร้อมกับมุดหน้าเข้าไปซุกที่ตุ๊กตาหมี

“นี่ ซองจง มันก็แค่หนังเองน่า นายไม่เห็นต้องตื่นเต้นอะไรขนาดนั้น” ดงวูพูดทำนองแหย่เล่น

“พี่ก็พูดง่ายน่ะสิ ก็พี่มีโฮยาคอยปกป้อง แล้วก็คู่นั้นอีก” ซองจงเถียงกลับแล้วชำเลืองไปยังที่ที่เพื่อนๆของเขาอยู่ เขารู้สึกอิจฉาความใกล้ชิดกันของเพื่อนเขาแบบนั้น ซองจงถอนหายใจและมองไปยังตุ๊กตาหมีของตัวเอง...ดูเหมือนว่าฉันจะโดดเดี่ยวอยู่ตลอดเวลา นายจะอยู่กับฉันใช่มั้ย,เจ้าปุกปุย...

เพื่อนคนอื่นๆของซองจงไม่ได้สนใจอะไรเขามากนักและยังคงดูหนังกันต่อไป โฮยากับดงวูต่างก็จดจ่ออยู่กับหนังเรื่องนั้น ตาของพวกเขาถูกทำให้ค้างอยู่ที่หน้าจอทีวี ตั้งตารอสิ่งที่จะเกิดขึ้นอย่างตื่นเต้น นิ้วของพวกเขาทั้งคู่ประสานไว้ด้วยกัน เป็นสัญลักษณ์ว่าความรักของพวกเขากำลังเบ่งบาน ทันใดนั้นโฮยาก็รู้สึกถึงการยึดเกาะที่เขาแน่นมากขึ้นจากดงวู เมื่อเสียงเพลงที่บ่งบอกถึงความเข้มข้นของเนื้อเรื่องดังขึ้น โฮยาค่อยๆคลี่ยิ้มออกมา เขารู้ว่าดงวูเป็นของเขา และของเขาคนเดียวเท่านั้น

ในทางตรงกันข้าม ฝ่ายอูฮยอนและซองกยู ดูเหมือนว่าพวกเขาจะจดจ่ออยู่กับกันและกันมากกว่าที่จะสนใจหนัง มือของอูฮยอนค่อยๆขยับเข้าโอบที่รอบเอวของซองกยู แล้วค่อยๆเลื่อนเข้าไปใต้เสื้อ ซองกยูสะดุ้งเล็กน้อยจากการสัมผัสนั้น เขาจ้องเข้าไปในดวงตาคู่นั้นของอูฮยอน ก่อนที่ทั้งสองจะถูกล็อคเอาไว้ด้วยริมฝีปากของทั้งคู่ อูฮยอนยิ้มเล็กน้อยไปกับจูบนี้ เขารู้สึกขอบคุณความคิดของดงวูที่ทำให้ห้องทั้งห้องมืดสนิท อย่างน้อยเราก็สานต่อจากที่ค้างไว้ได้ อูฮยอนคิด

ซองจงมองไปยังคู่อูกยูก็ต้องรีบเบือนหน้าหนีทันที โอ้ เพื่อน! ทั้งคู่ถอนจูบออจากกันแล้ว ซองจงก็ทำหน้าเหมือนจะคลื่นไส้ ซึ่งเขาก็คิดแบบนั้น

ที่เก้าอี้ยาวอีกตัวหนึ่ง ซองยอลเอาหัวพิงไปที่ไหล่ของแอล เขาไม่ได้ตั้งใจดูหนังเลย เพราะที่จริงแล้วซองยอลไม่รู้สึกกลัวไปกับหนังผีเรื่องนี้เลยแม้แต่นิดเดียว ภาพที่น่ากลัวของร่างกายแอลนั้น

ยังน่ากลัวกว่า และเขาก็คิดว่าสิ่งที่แอลพบเจอมาจะต้องน่ากลัวกว่านี้มาก

ซองยอลมองขึ้นไปที่แอล และพิจารณาไปยังหน้าตาที่ดูคมคายนั้น โครงหน้าที่ดูมีเสน่ห์,ความลึกลับน่าค้นหาภายในดวงตาคู่นั้น และริมฝีปากสวย แอลช่างดูโดดเด่นจริงๆ ถ้าเพียงแค่เขาจะสามารถยิ้มได้บ่อยกว่านี้

ซองยอลสังเกตไปที่แอล ตอนที่เขาขมวดคิ้วเขาหากัน ความกังวลบนใบหน้าของแอลเมื่อเขาหยิบโทรศัพท์ของเขาขึ้นมา ซองยอลเลื่อนสายตาของเขาไปที่หน้าจอโทรศัพท์ของแอล และสังเกตเห็น 15 มิสคอล มีอะไรเร่งด่วนงั้นหรอ? ซองยอลครุ่นคิด

“ขอตัวเดี๋ยวนะ” แอลกระซิบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ซองยอลพยักหน้าและขยับหัวออกจากไหล่แอล แอลรีบออกไปที่ระเบียง ทิ้งความสับสนไว้ให้กับซองยอล

++++++++++++++++++++++++++++

“ว่าไง? มีอะไรด่วนงั้นหรอ?” แอลกรอกคำพูดลงไปในโทรศัพท์ เขารู้สึกได้ถึงจังหวะการเต้นหัวใจของเขาอย่างบ้าคลั่ง แอลรู้ว่าต้องมีบางอย่างเกิดขึ้น จากความผิดปกติที่เขาจะได้รับ 15 มิสคอล ภายในเวลาครึ่งชัวโมง แอลได้แต่ภาวนาว่าไม่มีอะไร แต่จิตใต้สำนึกของเขาก็กำลังเตือนถึงสิ่งที่กำลังจะตามมา

“แอล พ่อนายต้องการพบ กลับมาที่บ้านซะ ถ้านายไม่อยากพิการซะก่อน”

บ้าจริง! แอลสบถในความคิด เขารีบกลับไปที่ห้องนั่งเล่นและบอกกับซองยอลว่าเขาต้องรีบไปเดี๋ยวนี้ พอมองไปที่สีหน้าที่บ่งบอกถึงความห่วงใยบนใบหน้าของซองยอล แอลจึงค่อยๆลูบไปที่แก้มทั้งสองข้างของซองยอลอย่างนุ่มนวล และยืนยันว่าเขาจะไม่เป็นไร หลังจากบอกลาเพื่อนคนอื่นๆอย่างรวดเร็ว แอลรีบพุ่งออกจากบ้านหลังนั้น และวิ่งอย่างเร็วเท่าที่กำลังขาจะสามารถพยุงเขาไหว

++++++++++++++++++++++++++++

“บอกมา ทำไมแกเพิ่งกลับมาตอนนี้?!” เสียงที่ดังและเข้มงวดนั้นดังขึ้นจนแอลได้ยินตั้งแต่ก้าวแรกเข้าไปในอพาร์ตเมนต์ เขาสำลัก เขารู้ดีในทันทีว่าเสียงนั้นเป็นเสียงของใคร

“ผม...ผมอยู่ที่บ้านเพื่อนครับ” แอลพูดอย่างคนติดอ่าง เขาไม่กล้าที่จะมองไปยังดวงตาของผู้ชายรูปร่างกำยำคนนั้น เหงื่อเขาค่อยๆไหลลงมาตามขมับ เขากลืนน้ำลายก้อนนั้นด้วยความวิตกกังวล แล้วภาวนาเงียบๆในใจว่าพ่อจะปล่อยเขาไป

“ถ้าอย่างนั้นการที่แกถอนหายใจ และคำพูดปัญญาอ่อนพวกนั้นก็เป็นความจริง อย่างนั้นสินะ  ฉันต้องคอยบอกแกกี่ครั้งแล้วห๊ะ?!” แอลรู้สึกเหมือนถูกอัดเข้าที่กำแพงคอนกรีตที่เย็นเฉียบ พ่อของเขาเอามือบีบคอเขาไว้ เพื่อที่จะขู่และทำให้เขาขาดอากาศได้ตลอดเวลา

พ่อที่โหดเหี้ยมผู้นั้นพูดต่อว่า “ฉันห้ามไม่ให้แกติดต่อกับไอ้เลวพวกนั้น หรือใครก็ตามที่ไม่ใช่พรรคพวกเรา! แกรู้สึกถึงผลลัพธ์ที่เราต้องเผชิญบ้างมั้ย ถ้าพวกนั้นเป็นสายสืบของพวกคู่แข่งเราล่ะ?!”

“แต่เขาแตกต่างครับพ่อ ผมเชื่อใจเขาได้ เขา— ”

“พอได้แล้ว! ฉันจะเตือนแก ไอ้เด็กโง่ไร้ค่า! ถ้าฉันจับได้ว่าแกยังพบเขาอยู่ แกทั้งคู่จะต้องตาย” พ่อขู่ลอดไรฟัน จากนั้นจึงปล่อยมือออกจากคอของแอล ส่งผลให้เขาล้มลงไปที่พื้นจนเกิดเสียงดังโครม

หลังจากที่พ่อออกไปแล้ว แอลพยายามที่จะลุกขึ้นยืนโดยใช้ผนังช่วย เขาหอบอย่างบ้าระห่ำมากขึ้น เช่นเดียวกับหัวใจของเขาที่เต้นอย่างรุนแรง แอลรู้สึกว่ายังโชคดีที่พ่อไม่ได้ทำร้ายเขาครั้งนี้ แต่เขาก็ยังคงวิตกอยู่ คำพูดของพ่อดังซ้ำไปซ้ำมาอย่างต่อเนื่องในหัวของเขา และแต่ละครั้งก่อให้เกิดความกลัวเย็นยะเยือกไปยังสันหลัง

แอลไม่รู้ว่าควรจะยังไงต่อไป เขาได้เจอคนๆนึงที่เขาเชื่อใจ คนที่เขารัก แอลต้องการที่จะต่อสู้กับทุกอย่างเพื่อที่จะได้อยู่ซองยอล แม้ว่าเขาจะต้องเจ็บตัวอีกครั้ง แต่สิ่งที่ทำให้กังวลมากกว่าคือซองยอลอาจจะต้องเจ็บเพราะเขา เขาไม่ต้องการแบบนั้น เขาไม่ต้องการแบบนั้นจริงๆ

แอลเอาแหวนออกจากกระเป๋ากางเกงซึ่งเขาขโมยมันมาและดูอย่างใกล้ชิด ถึงแม้มันจะเป็นแค่แหวนเงินธรรมดา แต่แอลก็หวงแหนมันเป็นอย่างมาก มันไม่มีแม้แต่รอยสลักใดๆบนแหวนวงนั้น มันเป็นเพียงแค่แหวนเงินเรียบๆ เขารักในความเรียบง่าย ความบริสุทธ์หมดจด สีเงินที่ปกคลุมอยู่ส่องประกายแข่งกับแสงไฟ แสดงให้เห็นถึงเสน่ห์ของแหวนวงนี้ที่แผ่รัศมีออกมา เหมือนกับซองยอล...เรียบง่าย แต่สวยงาม...

“เราจะผ่านพ้นมันไป ฉันรู้ว่าเราจะผ่านมันไปได้” แอลกระซิบอย่างแผ่วเบาไปที่แหวน จากนั้นแอลก็หลับตา และพึมพำคำภาวนาของเขาภายใต้ลมหายใจ พร้อมกับกุมแหวนอย่างหวงแหนไว้ในมือ