KF-Subs

Inside my heart

Chapter 1 Top Model

Author :: KF

Talk :: สวัสดีค่า ในที่สุด Chapter 1 ก็ปรากฏต่อสายตาของทุกท่านอย่างที่เห็น *0* ขอขอบคุณที่ให้ความสนใจกับฟิค(แอบห่วย)ของไรท์ค่ะ และขอย้ำอีกทีเรื่องนี้คือมยองยอลนะคะ อิๆอ่านแล้วจะรู้ว่าทำไมถึงย้ำ

แอบtalk(ไม่ต้องอ่านก็ได้ค่ะยัยนี่เพ้อ) :: เมื่อสองวันก่อน Hoyatic ผู้เขียน BYD ได้ถามฟีดแบ็คกับไรท์ค่ะ คือไรท์รู้นะคะว่ามีผู้อ่านพอสมควรเพราะไรท์เข้าส่วนจัดการซึ่งสามารถเช็คได้ค่ะ คือไรท์เองก็ไม่ได้ว่าอ่านะคะจะเม้นท์หรือไม่เม้นท์ก็ตามใจน่ะค่ะ แต่พอมาถามงี้ไรท์ก็ไม่รู้จะตอบยังไงไรท์เลยบอกไปว่าฟีดแบ็คยอดเยี่ยม คอมเมนท์ล้นหลาม(จะบาปมั้ยตรู)  555++

 “สวัสดีจ้ะคุณน้องซองจง” ซองกยูเปิดประตูพร้อมถือกระเป๋าเมกอัพเข้ามาในห้องแต่งตัวของ ‘ลี ซองจง’ นายแบบชื่อดังอันดับต้นๆของประเทศ ไม่แปลกที่เขาจะมีห้องส่วนตัวในขณะที่คนอื่นใช้ห้องรวม

“มาแล้วหรอซองกยูฮยอง เติมหน้าให้หน่อยสิผมว่ามันยังไม่พอนะ” ซองจงหันมายิ้มร่า

“ได้เลย ว่าแต่คืนนี้นายก็เดินชุดฟินาเล่อีกสินะ” ซองกยูค่อยๆควานหาเครื่องสำอางในกระเป๋าและเติมบนหน้าของซองจง

“แหงสิฮยอง ผมเป็นใคร ลีซองจงนายแบบมืออาชีพเชียวนะ” ซองจงยิ้มและหลับตาให้ซองกยูกรีดอายไลน์เนอร์เพิ่ม

“นี่ก็ใกล้เวลาแล้วพี่ว่าคงเติมอะไรได้ไม่มากแล้วล่ะ” ซองกยูพูดขณะที่เติมหน้าต่อไป

“อ่าห่ะ” ซองจงพูด เขารู้ดีว่าเหลือเวลาไม่มาก หึๆ

...

“เห้ย นี่มันอะไรกันเนี่ยนูนา” ซองยอลมองหน้าตัวเองในกระจกและโวยวาย

“เกิดอะไรขึ้น” อูฮยอนเดินเข้ามาและดูและพบกับซองยอลในสภาพหน้าตายุ่งเหยิง ทั้งอายไลน์เนอร์ มาสคาร่า หรือแม้กระทั่งที่เขียนคิ้ว ยัยคนนี้ยังแยกไม่ออกเลย

“ตายๆ ทำงี้ได้ไงอ่านูนาหยิบอะไรมาใช้ได้ดูรึเปล่าน่ะ” ซองยอลเอามือกุมหน้าและบ่น เขากำลังอารมณ์เสีย

“เอ่อ...ขอโทษค่ะคุณซองยอล” โคดี้คนนั้นเงียบไป เธอจะทำไงได้ล่ะ ความจริงเธอไม่ใช่โคดี้แต่เป็นผู้ช่วยซึ่งก็ไม่ได้ต้องแต่งหน้าอะไรมากแถมเพิ่งเข้ามาเมื่อวานนี้เอง

“เหลือเวลาอีกไม่ถึงสามนาทีแล้วด้วยนูนารู้มั้ย” ซองยอลพูดเสียงดังขึ้นขณะที่มือยังกุมหน้าอยู่

“ไปเหอะครับ ผมจัดการเอง” อูฮยอนพูดและไล่เธอคนนั้นไปก่อนจะฉุดแขนซองยอล

“ยอลลี่ไปกันเถอะ” ซองยอลเงยหน้ามองอูฮยอน ทำท่าจะไม่ลุกแต่ก็ต้องยอมแพ้กับหน้าตาแบ๊วๆนั่นในที่สุด

...

“ฮยองว่าอย่างนี้น่าจะโอเคแล้วนะ” ซองกยูจ้องหน้าซองจงและยิ้มในฝีมือของตัวเอง

“ขอบคุณนะฮยอง” ซองจงยิ้มเมื่อมองใบหน้าตัวเองและยิ่งยิ้มมากขึ้นเมื่อคิดถึงเรื่องที่กำลังจะเกิดขึ้น

“งั้นฮยองขอตัวก่อนนะไม่รู้โคดี้คนนั้นจะแก้หน้ายอลลี่เสร็จรึยัง”

“ครับไปเหอะ” ซองจงพูดจบ ซองกยูก็เก็บของและโบกมือให้ก่อนจะเดินออกไป

“แน่ใจว่าโคดี้...หึ” ซองจงยิ้มกว้างภายในห้องทีมีแต่เขาและโคดี้จริงๆสองสามคน

...

“เห้ยๆมยองซู นายพูดชื่อฉันออกไปอย่างนั้นได้ไงว่ะ” ดงวูตบหลังแอลและเรียกเขาด้วยชื่อจริง

“พูดไปก็ไม่เสียหายหรอก ฮยองไม่ได้เป็นคนทำงานนิ” เจ้าของชื่อมยองซูหรือแอลซึ่งเป็นชื่อที่ใช้ในงานพูด

 “เหอๆ แล้วคุณซึงจวงนั่นให้เราทำอะไร” ดงวูอึนสักพักก่อนจะถามขึ้น

มยองซูหยิบรูปในกระเป๋ากางเกงของเขาขึ้นมาคลี่ออกและยื่นให้ดงวู

“เขาบอกให้เขี่ยไปไกลๆ”

“เห้ย...เดี๊ยวนะ...” ดงวูรับรูปมาและเบิกตากว้าง

“ทำไมฮยอง” มยองซูเอียงคอและถาม

“ฉันว่าเมื่อกี้...” ดงวูนึกถึงชายคนที่เขาเผลอเดินชนแถวๆห้องน้ำเมื่อกี้ก่อนจะสะบัดหัว คงไม่บังเอิญขนาดนั้นหรอกมั้ง

“ไม่มีอะไร”

...

“ฮยองจะพาผมไปไหนเนี่ย” ซองยอลโวยวายเมื่อเขาถูกอูฮยอนลากออกมา

“ไปห้องน้ำ” อูฮยอนตอบและลากซองยอลต่อไป

“เห้ย!!ฮยองจะทำไรอ่ะ” ซองยอลฟังดังนั้นจึงเบิกตากว้างและหยุดเดิน

“อะไร ฉันแค่จะไปช่วยนายล้างหน้า” อูฮยอนยิ้ม

“แค่นั้นผมก็ล้างได้น่า” ซองยอลก้าวถอยหลังแต่อูฮยอนฉุดแขนเขาและวิ่ง

ทั้งคู่มาถึงห้องน้ำในสภาพหอบเล็กน้อย ก่อนที่ซองยอลจะผลักอูฮยอน

“ฮยองรอนี่แหละ”

“แน่ใจนะ” อูฮยอนมองซองยอลและพูด

“แค่ล้างหน้าไม่ใช่หรอฮยอง” ซองยอลพูดและเดินเข้าไปเอามือรองให้น้ำไหลผ่านมือของตนและลูบหน้า เท่านี้เครื่องสำอางควรจะหายไปแต่มันกลับไม่เป็นอย่างที่ซองยอลคิดน่ะสิ

“เริ่มเสียใจรึยังที่ไม่ให้พี่ช่วย ฮ่าๆ แบบกันน้ำน่ะ” อูฮยอนเดินเข้ามาและคว้าทิชชูก่อนจะเดินไปหาซองยอล

“เอ่อ..” ซองยอลรู้สึกใจเต้นเมื่ออูฮยอนยื่นหน้ามาและค่อยๆใช้ทิชชูชุบน้ำเช็ดหน้าเขาอย่างเบามือโดยไม่ได้สนใจอย่างอื่น

แชะ!

            อูฮยอนไม่ใช่คนโง่และเขาก็รู้ว่าเสียงแชะที่ดังขึ้นคืออะไร แต่จะทำไงได้ล่ะ ซองยอลจะต้องรีบขึ้นไปเดินเหมือนกัน จะแต่งหน้าตอนนี้ก็เห็นจะไม่ทันเพราะไม่รู้ว่าซองกยูแต่งหน้าให้ซองจงเสร็จหรือยัง มีเพียงแค่ลบเมกอัพบางส่วนที่ดูเลอะออกเท่านั้น ยัยโคดี้คนนั้นก็รู้จักใช้แบบกันน้ำ(มั่วๆ)ด้วยนะ

“เสร็จแล้ว” อูฮยอนพูด

“อ่ะ เอ่อ...ขอบคุณนะฮยอง” ซองยอลพูดติดๆขัดๆ โดยที่หน้าของเขาเริ่มขึ้นสี

“ไม่เป็นไรรีบไปกันเถอะ” อูฮยอนยิ้มและเดินออกจากห้องน้ำทิ้งซองยอลที่ใจเต้นไม่เป็นจังหวะยืนอยู่ในนั้นสักพักก่อนจะเดินตามออกไป

...

            เสียงชัตเตอร์และแสงแฟลชเพิ่มขึ้นมากกว่าเดิมเมื่อถึงช่วงเวลาสำคัญของงาน ลี ซองจง นายแบบระดับท็อปก้าวขึ้นบนแคทวอล์กในชุดฟินาเล่ที่ผู้ออกแบบทุ่มเทให้กับมันถึงสามเดือนอย่างมั่นใจ ไม่ว่าเขาจะเดินผ่านไปตรงไหนผู้คนก็จะคล้อยตามองนายแบบหน้าสวยคนนี้กันเป็นแถว ซองจงโพสท์ท่าอย่างสวยงามก่อนจะเดินกลับพร้อมกับที่เหล่านายแบบที่เดินไปก่อนหน้านี้ต้องเดินขึ้นโชว์คอลเล็กชั่นหน้าหนาวทั้งหมดนี้

ซองยอลกับอูฮยอนก้าวขึ้นแคทวอล์กก่อนจะเดินไปประจำตำแหน่งของตนเอง แสงแฟลชสว่างวูบวาบ แค่เพียงซองยอลเดินผ่าน เมื่อซองจงเห็นหน้าซองยอลเขาเบิกตากว้างเล็กน้อยอย่างพยายามที่จะไม่ตกใจมากนัก

ซองจงเม้มปากเมื่อเดินลงหลังเวที เป็นไปได้ยังไง เขาส่งผู้ช่วยโคดี้คนนั้นไปเพื่อให้มีเวลาแก้เมกอัพไม่ทันนิ...

It’s time for Mr.Kang

สิ้นเสียงประกาศ ซองจงหยุดความคิดของเขาและหันกลับไปก่อนจะควงแขนคุณคัง ดีไซน์เนอร์ชื่อดังในขณะนี้ก่อนจะก้าวขึ้นแคทวอล์กอีกครั้ง

...

“ตายแล้วๆ ยัยโคดี้คนนั้นหายไปไหนแล้วนะ ฉันจะสั่งสอนให้นิ ใครเขาแต่งหน้ากันแบบนั้น(ย่ะ)” ซองกยูท้าวเอวและโวยวายเมื่อฟังเรื่องที่ซองยอลพูด

“ไม่เอาน่าฮยองมันก็ผ่านไปได้ด้วยดีนิ” ซองยอลพูดถึงแม้เขาจะแอบเคืองๆโคดี้คนนั้นก็เถอะ

“ฝีมืออย่างนี้ปล่อยให้เข้ามาทำงานได้ยังไงนะ พี่ไม่น่าปล่อยให้เธอแก้เลย” ซองกยูยังคงบ่นไม่เลิก

“ไม่เป็นไรแล้วฮยอง ครั้งนี้ต้องขอบคุณอูฮยอนฮยองที่ช่วยน่ะนะ” ซองยอลพูด

“ห๊ะ ฉันไม่ได้ช่วยอะไรเยอะสักหน่อย นายก็แค่หน้าตาดีอยู่แล้ว ถึงจะลบเมกอัพออกเยอะกว่านี้ก็ดูดีอยู่ดีแหละ” อูฮยอนที่เพิ่งเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จเดินเข้ามาและยิ้มให้ทั้งคู่

ไม่รู้ว่าทำไมเมื่อซองยอลเห็นรอยยิ้มนั่น ใจเขาต้องเต้นแรงทุกที เพราะอะไรกัน...

อย่าเพิ่งหยิบขวดเเถวนั้นมาปาใส่ไรท์ค่ะ โอ้ย !!