KF-Subs

Because You’re Different [myungyeol,woogyu,yadong]

Chapter 10

Author : Hoyatic

Translate : KF

Talk : สวัสดีค่ะ BYD ตอนที่ 10 มาแล้วค่า *0* ตอนนี้อ่านแล้วมันขัดใจเจงๆ

ความจริงกะจะอัพเมื่อวานแต่พอดีออกไปช่วยเหลือผู้ประสบภัยกับเพื่อนค่ะ (ถึงแม้ยัยไรท์และเพื่อนมันจะประสบภัยด้วยก็เถอะ) ตอนแรกเดินไปกาชาดปรากฏไม่มีงานทำเลยเดินอ้อมโลกหาทำกันเลยทีเดียว (ได้ข่าวว่าแกแอบไปกินเปเปอร์ลันช์ที่จามจุรี) แล้วต้องนั่งรถไฟฟ้าไปเรียนอีก orz… ชีวิตเด็กไทย น้ำท่วม-แว้บไปช่วยงาน-เรียนพิเศษ

อยากบอกว่าเหนื่อยโฮก(วันนี้แกยังมีแรงไปTK Parkไม่ใช่รึไงยัยไรท์)  เริ่มแปลเมื่อวานค่ะเพราะฉะนั้นถ้าอ่านแล้วงงว่าทำไมช่วงแรกๆไรท์ใช้ภาษาอึนๆ อย่าได้ใส่ใจค่ะ(โดนคนอ่านโดดถีบ)

ยัยไรท์นี่ชักจะพูดมากขึ้นทุกตอน

สำหรับInside my heart CH1 เร็วๆนี้แน่นอนค่ะ ^^ 

P.S. ตามไปอ่านต้นฉบับ  http://www.asianfanfics.com/story/view/70090/

คำเตือน : เรื่องนี้ประกอบไปด้วยคำหยาบ กรุณาใช้วิจารณญาณในการอ่าน

ฟิคเรื่องนี้ได้รับอนุญาตให้แปลแล้วนะคะ*

            หลังจากที่ทั้งคู่สงบสติอารมณ์จากที่ขำเหมือนบ้า ทั้งแอลและซองยอลเดินไปเรื่อยๆอย่างไม่มีจุดมุ่งหมายและคิดว่าจะทำอะไรต่อไป

ซองยอลมองแอลและยิ้มกว้าง วันนี้เขามีความสุขมาก ที่โรงเรียนมีแต่เรื่องเครียด ทั้งเกรด งาน สอบ เรื่องชมรมการแสดง มันดีจริงๆที่ได้พักจากความเครียดนั้น ยิ่งวันนี้เป็นวันเสาร์ที่อากาศแจ่มสุดๆ และที่ดียิ่งกว่านั้น เขาอยู่กับ...แอล

“แล้ว...เราจะไปทำอะไรต่อ” แอลถาม

ซองยอลครุ่นคิดสักพัก ก่อนที่เขาจะปิ๊งไอเดียขึ้นมา

“เฮ้ ไปที่โปรดของฉันกันเถอะ อยู่ใกล้ๆเนี่ยแหละ ฉันชอบไปที่นั่นได้สูดอากาศและนั่งเรียบเรียงความคิดในหัว” ซองยอลพูดอย่างตื่นเต้นและจูงแอลไป

ไม่นานพวกเขาก็มาถึงสวนขนาดใหญ่ ซองยอลพาแอลไปใกล้ๆบ่อน้ำและนั่งบนหญ้าเขียวนุ่มตรงนั้น

อากาศวันนี้ดีจริงๆ มีเมฆเยอะแต่ก็ยังมีแสงแดดรำไรพอเหมาะ แบบที่ซองยอลชอบ น้ำใสๆในบ่อสะท้อนแสงอาทิตย์ระยิบระยับ แถวนั้นแทบจะไม่มีคนอยู่เลย ช่างเป็นช่วงเวลาที่สงบสุข เพอร์เฟ็คจริงๆ

“เยี่ยมเลย ที่นี่สวยแล้วก็เงียบดี หลังจากนี้ฉันคงมาที่นี่บ่อยๆ” แอลพูดขณะที่เขาซึมซับบรรยากาศอันสงบนี้

“ใช่ นั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้ฉันมาที่นี่บ่อยมาก พอฉันกลับถึงบ้านฉันรู้สึกผ่อนคลายและพร้อมที่จะแก้ไขปัญหาของตัวเอง” ซองยอลพยักหน้า ยิ้มกับตัวเองและเล่นแหวนบนนิ้วของเขา

            แอลและซองยอลนั่งอยู่อย่างนั้น และสนุกไปกับการคุยเรื่อยเปื่อย พวกเขาคุยกันเกี่ยวกับปัญหาของตัวเองและชีวิตความเป็นอยู่ ดูเหมือนว่าความประหม่าที่เคยมีระหว่างเขาทั้งคู่ละลายหายไปหมดแล้ว การที่เขาพูดคุยกันทำให้เขารู้สึกสนิทและรู้จักฝ่ายตรงข้ามมากขึ้น

หลังจากนั้นเขาทั้งคู่ก็เงียบไปและดื่มด่ำไปกับความสงบนี้ หลังจากนั้นไม่นานซองยอลลุกขึ้นและค่อยๆเดินไปที่ขอบบ่อน้ำ

“เฮ้ แอล! มานี่สิ ดูนี่!” ซองยอลอุทานอย่างตื่นเต้น

ด้วยความอยากรู้ แอลลุกขึ้นเดินไปข้างๆซองยอลและขมวดคิ้ว แอลมองลงไปและพยายามหาของที่ทำให้ซองยอลสนใจขนาดนั้น แต่สิ่งที่เขาเห็นมีเพียงเหรียญ ฝาขวดและปลา ไม่มีอะไรเป็นพิเศษ

“เดี๊ยวนะ ฉันไม่เห็นจะมี...”

ซ่า!

ก่อนที่แอลจะพูดจบ เขาถูกผลักและตกลงไปในบ่อ ซองยอลที่ยืนอยู่ระเบิดหัวเราะออกมา

“ฮ่า! นายติดกับแล้ว ติดกับอย่างจังเลยล่ะ!” รอยยิ้มทะเล้นฉาบบนหน้าของซองยอล ขณะที่เขาสนุกกับการเล่นพิเรนท์เล็กๆกับแอล

อย่างไรก็ตาม ตาของซองยอลเบิกกว้างเมื่อเห็นแอลผุดขึ้นจากใต้น้ำในสภาพเปียกโชก แอลยืนอยู่กลางบ่อผมปรกหน้าของเขาเปียกลู่ปิดตา ซองยอลไม่แน่ใจว่าแอลรู้สึกยังไง แต่ปากของแอลเริ่มเม้มเข้าหากันอย่างร้ายกาจ เขากำหมัดแน่น ซองยอลกลืนน้ำลาย ‘ไม่นะ’

ซองยอลเดินอย่างเก้ๆกังๆไปหาแอล เขายืนอยู่หน้าแอลและขอโทษ

“ขอโทษนะ ฉันเล่นพิเรนท์ไปหน่อยไม่ได้คิดจะ...”

ซ่า!

ทันใดนั้นซองยอลถูกคว้าเอวและเหวี่ยงลงน้ำ

เมื่อซองยอลผุดขึ้นมาจากน้ำ เขาเห็นแอลหัวเราะเขา

“เฮ้ ซองยอล ดูเหมือนนายจะมีคู่แข่งสำหรับตำแหน่งนักแสดงยอดเยี่ยมแล้วนะ เป็นไง? เชื่อสนิทเลยใช่มะ ฮิๆ” แอลยิ้มให้ซองยอล และเสยผมที่เปียกโชก

“ฮึ่ม ก็ไม่เลว แต่ฉันไม่ได้ติดกับนายหรอก ฉันแค่เล่นไปตามบทไม่ให้นายรู้สึกแย่เท่านั้นแหละ” ซองยอลแลบลิ้นใส่แอลอย่างร่างเริง และปฏิเสธความพ่ายแพ้

“อ่ะ จริงง่ะ?” แอลพูดและจับซองยอลโยนลงไปในน้ำอีกครั้ง ซองยอลตอบโต้โดยการสาดน้ำใส่แอล บรรยากาศแสนสงบสุขพังทลายลงจากเด็กหนุ่มสองคนที่เล่นรอบๆบ่อน้ำเหมือนกับเป็นบ่อส่วนตัวของพวกเขา

“ฉันจะขึ้นไปละ ฉันเหมือนไอบ้าที่เล่นกับเด็กอย่างนาย” แอลกลอกตาและขำ เขาขึ้นจากบ่อ น้ำหยดไปทั่ว

แต่หลังจากที่ขึ้นไปไม่กี่ก้าว ซองยอลกอดแอลจากด้านหลังและพยายามดึงเขากลับลงมาอย่างสนุกสนาน

“นายไม่ยอมแพ้ใช่มั้ย ห๊ะ?” แอลขำและพยายามผลักซองยอลออกแต่ซองยอลก็ไม่ยอมปล่อย เหมือนว่าซองยอลจะถือโอกาสนี้กอดแอลจากด้านหลัง

หลังจากยื้อกันไปยื้อกันมา แอลพยายามจะก้าวขึ้นต่อโดยมีซองยอลเกาะเขาเหมือนหมีโคล่า

ซองยอลทำปากยื่น เขารำคาญเล็กน้อยที่แอลแข็งแรงกว่าเขา ด้วยความมั่นใจ ซองยอลดึงแอลด้วยแรงที่มากกว่าเดิมและเขาทั้งคู่ก็เสียหลัก

“เห้ย เห้ย ระวัง!” หลังจากที่เซอยู่นาน ทั้งคู่ก็ตกลงไป โดยมีซองยอลอยู่ด้านบน

ซองยอลรู้ว่าใจเขาเต้นแรง เขาจ้องตาแอลที่กำลังจ้องตาเขาอยู่เหมือนกัน

‘นี่ใช่ผู้ชายคนเดียวกับคนที่สู้เพื่อเอาชีวิตรอดงั้นหรอ นี่ใช่ผู้ชายคนที่รักใครไม่เป็นจริงๆหรอ’

            ในขณะนั้น ซองยอลเลือกที่จะทำตามเสียงหัวใจมากกว่าความคิด เขาหลับตาลงและเลื่อนหน้าเข้าไปใกล้แอลเพื่อจะปิดช่องว่างระหว่างปากของเขาทั้งคู่ ปากของซองยอลกำลังจะแตะปากแอล แต่เขากลับรู้สึกถึงนิ้วของแอลที่แตะปากเขาอย่างอ่อนโยน เพื่อหยุดความใกล้ชิดนี้

ซองยอลเปิดตาและมองแอลด้วยความสับสน แอลมองกลับด้วยสายตาที่มีร่องรอยของความอ่อนแออยู่

“ซองยอล ไม่ได้นะ เข้าใจมั้ย?” แอลกระซิบเบาๆ

ซองยอลพยักหน้าอย่างผิดหวังและค่อยๆออกจากแอล ในตอนนั้นเองที่เขาคิดถึงสิ่งที่โฮย่าบอกเขา

“ขอโทษ” ซองยอลพูดเบาๆ เขาทั้งคู่นั่งบนหญ้าเนื้อตัวเปียกโชกและมองออกไปไกลๆ

“ซองยอล ฉันชอบนายมากนะ นายเป็นเด็กดี แต่ก็แค่นั้น ฉันไม่พร้อม โอเคมั้ย? ก็คือ ฉันแค่ทำไม่ได้หรืออาจจะไม่อยาก...” แอลหยุด เขาไม่รู้จะอธิบายต่อยังไงดี เขาหวังว่าซองยอลจะไม่เจ็บปวดจากคำพูดของเขา

แอลไม่แน่ใจว่าเขารู้สึกกับซองยอลแบบนั้นรึเปล่า เขาไม่รู้ว่าความรักเป็นยังไง ถึงเขาทั้งคู่จะมีโอกาสไปเที่ยวด้วยกันไม่กี่ครั้ง แต่แอลยอมรับว่าเขารู้สึกสนุกที่ได้เป็นเพื่อนกับซองยอล

เขารู้สึกโล่งใจเมื่ออยู่กับซองยอล และไม่เคยมีใครทำให้เขารู้สึกอย่างนี้ อีกอย่างเขารู้สึกไว้ใจซองยอลมาก ไม่เหมือนกับคนอื่นที่เขารู้จักในแก๊ง บางคนก็หักหลังเขาเพื่อตัวเอง แต่ซองยอลไม่ใช่ เขาจริงใจ

ซองยอลแตกต่างจากคนอื่น...

“อืม ฉันเข้าใจ ไม่เป็นไรหรอก ฉันขอโทษด้วยแล้วกัน เรายังเป็นเพื่อนกันใช่มั้ย?” ซองยอลพยายามยิ้มบางๆ เขารู้ว่าโฮย่าพูดถูก แอลต้องการเวลา ซองยอลเองก็จะตั้งใจรอเขา เขาอยากเป็นคนที่แอลเปิดใจให้

เขาอยากเป็นคนที่แตกต่างจากคนอื่นสำหรับแอล...

แอลพยักหน้าและยิ้ม

ซองยอลพิงแอลและวางหัวของเขาบนไหล่ของแอล เขารู้สึกสบาย เพียงแค่เวลาควรจะหยุดอยู่ที่ตรงนี้

“ขอบคุณนะแอล” ซองยอลกระซิบเบาๆ เขาหลับตาลงและดื่มด่ำไปกับความสงบสุข ซองยอลรู้สึกได้ว่าแอลลูบผมสีดำของเขาอย่างอ่อนโยน นี่มันสรวงสวรรค์ชัดๆ และเขาก็อยากให้มันเป็นสรวงสวรรค์ตลอดไป

อย่างไรก็ตาม พวกเขาไม่ได้อยู่ในสรวงสวรรค์เพียงแค่สองคน พวกเขาไม่ได้ใส่ใจใครบางคนที่ซ่อนอยู่แถวๆนั้น

ตาคู่นั้นจ้องพวกเขาอย่างลับๆล่อๆจากไกลๆ มองทุกการกระทำของพวกเขา ทั้งเล่นกัน ทั้งหัวเราะ ทั้งการพูดคุย และช่วงเวลาพิเศษของเขาสองคน

“ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่บ้านฉันเหอะ เดี๊ยวก็ไม่สบายกันพอดี เดินไปจากตรงนี้นิดเดียว” ซองยอลแนะนำและลุกขึ้น แอลเดินตามเขาไป ทั้งคู่เดินออกจากสวนพร้อมกับความทรงจำที่ไม่มีวันลืมติดอยู่ในหัวใจของพวกเขา