KF-Subs

Because You’re Different [myungyeol,woogyu,dongya]

Chapter 4

Author : Hoyatic

Translate : KF

Talk : สวัสดีค่ะ BYD ตอนที่4 ขอโทษที่เมื่อวานแอบอู้ เพราะรู้สึกว่าพิมพ์ๆไปทำไมยาวจัด...(ความจริงตอนที่เริ่มแปลนี่ก็คือเมื่อวานค่ะ) ตอนนี้แปลไปด่านัมสตาร์ไป-*- จขบ.เริ่มสับสนในชีวิตละค่ะ ความจริงแล้ววันนี้ต่างหากที่จะเลิกดึกเป็นวันสุดท้าย orz… เจอกันตอนที่5ค่ะ ^_^

ปย๊อง!

P.S. ตามไปอ่านต้นฉบับ  http://www.asianfanfics.com/story/view/70090/

คำเตือน : เรื่องนี้ประกอบไปด้วยคำหยาบ กรุณาใช้วิจารณญาณในการอ่าน

ฟิคเรื่องนี้ได้รับอนุญาตให้แปลแล้วนะคะ*

            นั่นเขามองมาที่ฉันงั้นหรอ..?? แอลคิดเมื่อสบตากับซองยอล...แอลกำลังชื่นชมการแสดงของซองยอลอยู่ ความสามารถในการแสดงของเขานั้นถือได้ว่าระดับโปรเชียวล่ะ!

แอลหวนคิดถึงคืนวันนั้นเด็กชายคนนั้น...ก็คือคนเดียวกับที่ยืนอยู่บนเวทีตอนนี้ ผู้ชายที่เขาปกป้อง...

ตอนนี้ก็เช่นกัน แอลเห็นความอ่อนแอเช่นเดียวกับที่ซองยอลแสดงในคืนนั้น เขาอ่อนแออย่างนี้ประจำเลยรึไงกัน

แอลจดจ่อไปที่การแสดงและเห็นว่าซองยอลจ้องเขาอยู่ คำพูดที่ซองยอลพูดนั้น เหมือนจะพูดกับเขา

‘บ้าน่า เป็นไปไม่ได้หรอก เราไม่รู้จักกันด้วยซ้ำ เราเคยพูดกันซะเมื่อไหร่เล่า เดี๊ยวนะ...ตอนนั้นฉันพูดอะไรไปน่ะ...ไสหัวไป งั้นหรอ... ไม่ใช่คำพูดที่ดีเท่าไหร่เลยนะมยองซู...’ แอลคิด ขณะที่สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่ซองยอลอย่างไม่วางตา

บนเวที..ซองยอลเพิ่งจะรู้สึกตัวว่าเขามองแอลมาได้พักใหญ่ๆแล้ว เวร...ฉันเป็นอะไรของฉันเนี่ย ซองจงต้องฆ่าฉันแน่ๆ ทันใดนั้นซองยอลรู้สึกถึงสายตาของซองจงที่กำลังมองเขา

‘อ่าชิท...ลีซองยอล ไองี่เง่า ฉันเป็นนักแสดงนะเว้ย นายควรจะพูดบทนั้นกับฉัน ไม่ใช่ผู้ชม’ ซองจงมองไปที่ซองยอลและพยายามส่งผ่านความคิดของเขาไป

ซองยอลกลืนน้ำลาย เขารู้ว่าดีว่าเริ่มจะโกรธแล้ว แต่เขาก็ไม่สามารถอ่านใจของซองจงได้ ‘ตายซะ ลีซองยอล’ ในใจเขาต้องมีคำนี้แน่ๆ

การแสดงดำเนินต่อไป ซองยอลละสายตาจากแอลและหันไปตั้งสมาธิกับการแสดง

เมื่อแอลเห็นว่าซองยอลหลบหน้าเขา เขาถอนหายใจ ‘ฉันว่าฉันคงคิดมากไป’

เมื่อการแสดงจบ นักแสดงทุกคนเดินออกมา พวกเขาต่างโค้งตัวเมื่อพิธีกรประกาศชื่อตัวเอง ทีละคนๆ

“ลี ซองจง ในบท เจ้าหญิงเฮริ”

“ลี ซองยอล ในบท ท่านยองจิน”

...

นักแสดงทุกคนได้รับเสียงปรบมือดังกระหึ่มจากผู้ชมในที่นี้ทั้งหมด

‘อ่า...เขาชื่อซองยอลสินะ ตอนนี้ฉันก็รู้ชื่อของเขาแล้วล่ะ’ แอลยิ้ม

ม่านถูกปิดลง ผู้ชมต่างพากันลุกออกจากโรงละครแห่งนี้

“เห้ย พวกนาย เดี๊ยวก่อน ฉันจะแนะนำให้พวกนายรู้จักเพื่อนของฉันอีกสองคน ซองยอลกับซองจง” ดงวูพูดอย่างร่าเริงพลางฉุดแขนของแอลกับโฮย่าไว้

            หูของแอลผึ่งออกทันทีเมื่อได้ยินชื่อของซองยอล เขาแทบจะรอไม่ไหวที่จะได้รู้จักและเป็นเพื่อนกับซองยอล ความจริงแล้ว เขาเคยพบกันครั้งหนึ่ง แต่นั่นไม่ใช่การพบกันที่ดีสักเท่าไหร่..

ไม่นานนัก...ซองจงและซองยอลออกมาจากหลังเวทีและเดินไปหาเพื่อนของเขา

ซองยอลตัวแข็งทื่อเมื่อเห็นแอล ‘ทำไมเขายังอยู่อีกล่ะ...เขาเป็นเพื่อนของดงวูรึไง’ ซองยอลคิดและพยายามเก็บอาการ ทั้งๆที่ใจของเขาเต้นไม่เป็นจังหวะเมื่อเดินเข้าไปใกล้ขึ้น..

“ไง! พวกนาย วันนี้เล่นได้เยี่ยมไปเลยนะ โดยเฉพาะนายซองยอล! นายจับผู้ชมได้อยู่มัดเลยนะเนี่ย” ซองกยูพูดพร้อมกับขยี้หัวซองยอลกับซองจง

“ฮยอง อย่าขยี้หัวได้มั้ยเล่า ผมยุ่งหมดแล้ว” ดีว่าซองจงบ่นและพยายามจัดทรงผมของเขา

ซองกยูหันไปมองหน้าอูฮยอนและไฮไฟว์กันก่อนจะหันไปขยี้หัวซองจงทั้งคู่ เมื่อเห็นดังนั้น ซองยอลและดงวูจึงร่วมด้วยช่วยกันขยี้หัวมักเน่จนฟูฟ่อง ทั้งกลุ่มตกอยู่ภายใต้เสียงหัวเราะอันสนุกสนาน

“โอเคๆ พอแล้ว” ดงวูพูดกลั้วหัวเราะ

“ฉันจะแนะนำให้นายรู้จักเพื่อนของฉัน โฮย่าและแอล”

“ยินดีที่ได้รู้จัก ฉันซองจงมักเน่ผู้น่าสงสาร ผู้ที่ต้องทนความทารุณจากฮยองทั้งหลาย” ซองจงฉีกยิ้ม โดยไม่รู้ว่าดงวูแอบเลียนแบบท่าทางตอนพูดของเขาอยู่ด้านหลัง

“ฉันซองยอล..ยินดีที่ได้รู้จัก” ซองยอลยิ้มเล็กน้อย มองไปที่โฮย่าและค่อยๆเลื่อนสายตาไปมองแอล

“ยินดีที่ได้รู้จัก ฉันโฮย่า..ส่วนนี่แอล”

“อืม..เราเคยเจอกันมาก่อนนะ จำได้มั้ย?” แอลยิ้มให้ซองยอลและพูด

‘เห้ย! เขาจำฉันได้ด้วยล่ะ’ ซองยอลรู้สึกดีใจโดยที่เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม

“อืม..ใช่ ฉันยังไม่ได้ขอบคุณนายเลยใช่มั้ย..ขอบคุณมากนะที่ช่วยฉันไว้ ไว้ฉันจะเลี้ยงข้าวนะถ้านายว่าง..”

“ได้สิ” แอลพยายามเก็บอาการดีใจของเขาและตอบไป แค่คิดว่าจะได้ไปกับซองยอลก็ดีใจแล้ว..ทำไมกัน

“อ้าว พวกนายเคยเจอกันมาก่อนหรอ งั้นก็ดีเลย ตอนนี้พวกเราไปหาอะไรกินกันเถอะ หิวแล้ว” ดงวูเห็นอาการเก้ๆกังๆของทั้งคู่จึงเอ่ยปากชวน

“ที่บ้านเราดีมั้ยยอล? พ่อแม่เราไม่อยู่ด้วยสิ” ซองกยูพูด

“ฉันจะทำอาหารเองถ้าพวกนายไม่รังเกียจ”

“เชิญเลย พวกเราไม่ขัดข้อง ถ้านายทำมันต้องอร่อยแน่ๆ” ซองกยูฟังก็เขินนิดหน่อย อูฮยอนยิ้ม ...เขาอยากจะชิมอาหารฝีมือของซองกยูมานานแล้วล่ะ

“เห้อ...งั้นเตรียมรถพยาบาลไว้ได้เลยนะ พวกนายทุกคนจะตายเพราะกินอาหารของพี่ซองกยู” ซองยอลพูด ทำให้ทุกคนหัวเราะและรับมือจากซองกยูไปป้าบนึง

...

เมื่อทุกคนมาถึงที่บ้าน ซองจงอาสาทำเครื่องดื่มให้พวกเขา แอลและโฮย่ารู้สึกตื่นเต้นไปกับความใหญ่ของบ้านหลังนี้ อย่างน้อยมันก็ใหญ่กว่าที่ๆพวกเขาอยู่มาก

บางครั้งพวกเขาต้องติดตามแก๊งไปและสร้างบ้านชั่วคราวกันบ้าง แต่ที่นี่ห้องนั่งเล่นเต็มไปด้วยเฟอร์นิเจอร์ที่ดูหรูหรา แต่ห้องก็ยังกว้างอยู่ดี

‘พวกเรานี่แตกต่างจากคนอื่นจริงๆเลยนะ’ แอลถอนหายใจ และคิดว่าบางทีเขากับซองยอลอาจจะไปด้วยกันไม่ได้เพราะเขา...แตกต่างกันเกินไป

“เห้ย นายเป็นไรมั้ย สีหน้าดูไม่ดีนะ” ซองยอลถามแอล

“ห๊ะ?” แอลสะดุ้ง “เอ่อ ไม่เป็นไร ฉันสบายดี แค่คิดถึงเรื่องแก๊งนิดหน่อยน่ะ” ซองยอลยิ้มแต่ในใจยังรู้สึกว่าแอลไม่ได้สบายดีอย่างที่เขาพูด

“แก๊ง??” อูฮยอนเงยหน้ามองแอล “นายหมายถึงการเที่ยวฆ่าคนกับขโมยของน่ะเหรอ”

“อูฮยอน!!” ซองกยูหยิกอูฮยอน เป็นเชิงบอกให้เขาหยุด แต่อูฮยอนไม่สนใจ

“เอิ่ม ไม่ใช่นะ เราไม่ได้ฆ่าใครแค่สู้กันเฉยๆ” โฮย่าพยายามอธิบาย

“แต่มันก็ทำให้คนอื่นเจ็บตัว? ใช่มั้ย! พวกนายมันไร้หัวใจ วันๆเที่ยวสร้างปัญหาให้คนอื่นเดือดร้อน” อูฮยอนพูดต่อ เสียงของเขาเริ่มดังขึ้นพอๆกับที่เขาเริ่มโกรธมากขึ้น

“อูฮยอน พอเหอะน่า” ดงวูพูด

“ฉันจะพูดต่อ ขอโทษที พวกนายมันก็เป็นขยะของสังคม พ่อแม่นายไม่สั่งสอนบ้างรึไง!”

“ก็ใช่ไง!!!” แอลตบโต๊ะและลุกขึ้น ทุกคนรู้สึกช็อคกับสถานการณ์ในตอนนี้

“อ่อ ใช่ อีกเรื่องนึง พวกนายบางคนไม่มีพ่อแม่สินะ รู้อะไรมั้ย เพราะพ่อแม่ของพวกนายมันก็เลวเหมือนพวกนายไงล่ะ!! พวกเขาถึงทิ้งพวกนายและเที่ยวไปทำชั่ว” อูฮยอนตะคอกออกมา

“พอได้แล้ว นัมอูฮยอน!!” ซองกยูตบโต๊ะและยืนขึ้น ดวงตาของเขามีน้ำใสๆเอ่ออยู่ เขาเจ็บปวด และมองอูฮยอนด้วยสายตาเหยียดหยาม จากนั้นก็วิ่งเข้าห้องของตัวเองไป

โฮย่าเดินตามซองกยูไป เพื่อที่จะปลอบใจเขา ใช่..โฮย่าเองก็เป็นเด็กกำพร้าเช่นกัน เขาเข้าใจความรู้สึกของซองกยูดี

            ทุกคนตกอยู่ในความเงียบ ไม่มีใครเคยเห็นซองกยูเป็นอย่างนี้ ไม่แม้แต่ซองยอล แต่ซองยอลรู้ดีว่าทำไมซองกยูถึงเป็นแบบนั้น ซองกยูอ่อนไหวมากกับเรื่องที่เด็กถูกพ่อแม่ทิ้ง ถึงแม้มันจะเป็นเรื่องที่นานมาแล้ว แต่มันก็ยังตามหลอกหลอนเขาอยู่ถึงทุกวันนี้...

            อูฮยอนไม่รู้ ว่าเขาพูดอะไรออกไป... อาจจะเพราะเขาไม่ทันคิด บางทีอดีตกลับมาตามหลอกหลอนเขาอีกครั้งหนึ่ง อดีต...ที่เขาเคยโดนพวกแก๊งรุมทำร้าย  บาดแผลมันฝังลึกเข้าไปในใจของอูฮยอน บาดแผล..ที่ไม่สามารถลบเลือนได้...

อูฮยอนเริ่มจะเป็นห่วงซองกยู เขาลืมไปสนิทเกี่ยวกับเรื่องที่ซองกยูอ่อนไหวมากกับเรื่องที่เขาพูด เขาไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายซองกยู เขาเกลียดตัวเองที่ควบคุมอารมณ์ไม่ได้..

            แอลรู้สึกโกรธเช่นกัน เขาโกรธและเจ็บในเวลาเดียวกัน..แอลลุกและเดินออกไปคิดอะไรคนเดียวที่ระเบียงบ้าน

‘นี่มันหายนะชัดๆ...’ ซองยอลคิดและวางหัวของเขาลงบนโต๊ะ เขาไม่รู้จริงๆว่าควรทำอะไร

ทันใดนั้น ซองจงเดินเข้ามาพร้อมกับกาแฟสำเร็จรูปและถาม

“ฮยอง พวกฮยองจะใส่น้ำตาลหรือไม่ใส่??”  ซองจงเพิ่งสังเกตเห็นบรรยากาศมาคุจึงพูดต่อ

 “งั้น..ไม่ใส่ละกัน..” และเขาก็หายตัวไปในครัว..