KF-Subs

Because You’re Different [myungyeol,woogyu,dongya]

Chapter 3

Author : Hoyatic

Translate : KF

Talk : สวัสดีค่ะ BYDตอนที่3 เมื่อตอนเที่ยงคืนกว่าๆมาบอกว่าจะอัพดึกๆ แต่นี่มันดึกมากเลยอ่ะ T^T รู้สึกว่าตอนนี้ยาวเว่อร์...(หรือคิดไปเอง)พรุ่งนี้ก็จะดึกเช่นกันค่ะ เนื่องจากติดเรียนตอนดึก (แงๆๆๆๆ) หลังจากพรุ่งนี้จะเลิกเร็วแล้วค่ะ *0* ดีใจ..

P.S. ตามไปอ่านต้นฉบับ  http://www.asianfanfics.com/story/view/70090/

คำเตือน : เรื่องนี้ประกอบไปด้วยคำหยาบ กรุณาใช้วิจารณญาณในการอ่าน

ฟิคเรื่องนี้ได้รับอนุญาตให้แปลแล้วนะคะ*

“โอเค พวกเรามีเวลาอีกนิดหน่อยก่อนจะเริ่มแสดงจริง เพราะฉะนั้น เริ่มทำอุปกรณ์กันได้แล้ว ส่วนพี่ซองยอล พี่ซ้อมบททั้งหมดอีกรอบนึงนะ” ซองจง ประธานชมรมการแสดง ประกาศขึ้น

วันนี้ จิเดไฮสคูล มีการซ้อมครั้งใหญ่สำหรับงานประจำปีที่จะกอบโกยเงินการกุศล ซึ่งงานนี้บุคคลภายนอกสามารถเข้ามาเดินเล่น ช้อปปิ้ง เล่นเกมส์และชมการแสดงได้

            และแน่นอน... ไฮไลท์ของงานนี้ ก็คือชมรมการแสดง ซึ่งชมรมการแสดงนี้สามารถคว้ารางวัลใหญ่จากการแสดงต่างๆมาได้หลายรางวัลแล้ว

ซองยอล..หนึ่งในนักแสดงผู้มีประสบการณ์โชกโชน(..) ไม่ได้รู้สึกเขอะเขินเมื่ออยู่ต่อหน้าผู้ชมอีกแล้ว เขาน่ะ แสดงละครมานับไม่ถ้วนแล้ว แล้วเขาก็มั่นใจด้วย ว่าตัวเองทำได้ดี

...

อีกด้านหนึ่ง

“เฮ้ มยองซู ดงวูเพื่อนของฉันชวนไปงานโรงเรียนของเขาล่ะ ไปกันมั้ย??” โฮย่าถามอย่างตื่นเต้น

“เอ...เราควรจะไปงั้นหรอฮยอง ...คือฉันหมายถึงพวกเราไม่เหมือนคนอื่น เขาจะให้เราเข้าไปหรอ?” มยองซูถอนหายใจ มองแทททู ดาร์กครูเซเดอร์บนแขนของเขา

“เห้อ..แต่ฉันอยากไปจริงๆนะ ฉันไม่เคยเข้าโรงเรียนมาก่อน ฉันอยากจะรู้จริงๆว่าชีวิตคนปกติเขาเป็นยังไง ไปกันเหอะน่า มยองซู น้าๆ” โฮย่าทำปากยื่น มยองซูรู้สึกขนลุกกับโฮย่าที่พยายามทำตัวน่ารัก

‘ฉันสาบาน...ลี โฮวอน ถ้านายพยายามแอ๊บอีกละก็ ฉันจะจับนายโยนลงไปจากหน้าผา นักเลงที่ไหนเขาแอ๊บแบ๊วกันไอพี่บ้านี่.’ มยองซูคิด และหรี่ตามองโฮย่า

“น้า มยองซู ไปกับฉันเถอะ ฉันเลี้ยงข้าวเอง นะๆ”

“ก็ได้ๆ ฉันจะไป ชิ! แล้วจะบอกพ่อฉันว่าไง”

“เออ ใช่.. เอางี้ ฉันจะบอกเขาว่าเราไปสู้กับแก๊งอื่นแล้วกัน เพราะครั้งนี้เราไปนานแน่” โฮย่าบอกด้วยความมั่นใจ แต่มยองซูไม่ค่อยแน่ใจในความคิดนี้เท่าไหร่ เขาต้องโดนพ่อทำโทษอีกแน่ถ้าพวกเขาไม่กลับบ้านก่อนที่พ่อเขาจะกลับ

            แต่จะว่ายังไงดี.. มยองซูเองก็อยากไปงานโรงเรียนไม่แพ้โฮย่าหรอก..ก็เขาอยากรู้เหมือนกันนี่นา ชีวิตนักเรียนมันเป็นยังไง ชีวิตของพวกเขามีแต่การฝึกตั้งแต่เด็ก ไม่มีนักเลงคนไหนได้เข้าโรงเรียนหรอก

“โอเค งั้นเราไปกันเถอะ” มยองซูยิ้มและไฮไฟว์กับโฮย่า

...

มยองซูรู้สึกตื่นตาตื่นใจกับโรงเรียนขนาดใหญ่แห่งนี้ มองจากข้างนอกไม่เห็นจะใหญ่อย่างนี้เลย..

ทั้งเขาและโฮย่าต่างเดินดูบูทโน่นนี่ไปเรื่อย โฮย่ากำลังมีความสุขกับสายไหมของเขาและไม่ได้สังเกตสายตาของคนรอบข้างเลยสักนิดเดียว

มยองซูขำออกมานิดๆ มีนักเลงที่ไหนมาเดินกินสายไหมอย่างโฮย่ามั่งล่ะเนี่ย...

อย่างไรก็ตาม ผู้คนที่พบพวกเขาต่างก็เดินหลบไม่กล้าเข้าใกล้และต่างซุบซิบนินทา

‘เห้ย..สองคนนั่นน่ะมาจากดาร์กครูเซเดอร์หรือเปล่า เขามาทำอะไรน่ะ จะวางระเบิดรึเปล่า..’

‘ฉันไม่รู้ อย่าเข้าใกล้เลย’

มยองซูได้ยินคำเหล่านี้ชัดเจน มันทำให้เขาเจ็บปวดทั้งๆที่มันเป็นความจริง ไม่มีใครอยากจะเข้าใกล้นักเลงหรอก มยองซูถอนหายใจ บางทีเขาอาจจะอยากเป็นคนธรรมดาก็ได้

“ย๊า คิมมยองซู! นายได้ยินที่ฉันพูดรึเปล่าเนี่ย ย๊า!!” เสียงของโฮย่าทำให้มยองซูหยุดคิดและหันไปจ้องโฮย่าแบบงงๆ

“ไอนี่...ฉันบอกว่าดงวูโทรหาฉันเมื่อกี้ ให้พวกเราไปที่โรงละครได้แล้ว การแสดงของชมรมการแสดงกำลังจะเริ่ม เขาจองที่แถวหน้าไว้ให้พวกเราแล้ว” โฮย่าบอกมยองซูอย่างตื่นเต้น

เขาทั้งคู่จึงเดินไปยังโรงละคร ในนั้น ดงวูและเพื่อนของเขานั่งอยู่แถวหน้าสุดอย่างที่บอก โฮย่าและมยองซูรีบเดินเข้าไปนั่งที่ๆดงวูจองไว้ ไหนบอกว่าการแสดงจะเริ่มแล้วไง...มันอีกตั้งนานนิหว่า...

“โฮย่า!! ดีใจจริงๆที่นายมา โอ๊ะ แล้วนั่นเพื่อนนายหรอ” ดงวูยิ้มกว้างและชี้มยองซู

“ยินดีที่ได้รู้จักนะ ฉันดงวู ไดโนเสาร์ ไดโนงั่ง ดงก้าซอรัส ทั้งหมดเป็นชื่อที่โฮย่าตั้งให้ฉันล่ะ” ดงวูขำชื่อตัวเองและจับมือมยองซู

“ฉัน..แอล ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกัน” มยองซูยิ้มตอบ

ข้างๆดงวูยังมีเพื่อนของเขาอีกสองคน

“เฮ้ พวกนายรู้จักโฮย่ากับแอลดิ” ดงวูแนะนำเขาทั้งสองคนกับเพื่อน

“ฉันซองกยู ดีใจที่ได้เจอพวกนาย” นักเรียนรุ่นพี่คนหนึ่งตอบพร้อมทั้งยิ้มจนตาหยี

“อูฮยอน” นักเรียนหน้าหล่ออีกคนพูดเบาๆ เขาดูไม่ชอบใจและหันมองทางอื่น

ความจริงแล้ว อูฮยอนเกลียดที่จะไปไหนมาไหนกับพวกอันธพาล เขาตั้งปณิธานในใจเสมอว่าสักวันเขาจะกำจัดพวกคนเหล่านี้ให้หมดไป เขาจึงอยากเป็นตำรวจ เมื่อเขาเห็นโฮย่าและแอล สายตาของเขาสะดุดกับแทททูบนแขนของพวกเขา และนั่นทำให้เขาไม่ชอบทั้งคู่

“เขาเป็นอะไรของเขาน่ะ” โฮย่าถามดงวู

ดงวูส่ายหน้า เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันแหละ..

ทันใดนั้น โรงละครก็มืดลง การแสดงกำลังจะเริ่ม

“ยินดีต้อนรับทุกท่านสู่งานประจำปีของจิเดไฮสคูลครับ วันนี้ชมรมการแสดงของเรานำเสนอการแสดงในชุด ‘Before The Dawn’ เชิญรับชมได้ครับ”

ผ้าม่านเปิดออก เผยให้เห็นซองจงและซองยอลบนเวที Before the dawn เป็นเรื่องเศร้าๆที่เกี่ยวกับคนรักสองคนที่ต้องแยกจากกันและพบกันอีกครั้ง เมื่อผ่านไปนานแสนนาน...

แอล รู้สึกเกร็งเมื่อเห็นซองยอลเดินออกมา

‘เห้ยๆ เดี๊ยวนะ...นั่นมัน ..เขา..นิหว่า ต้องใช่แน่ๆ ฉันจำส่วนสูงกับแก้มป่องๆนั่นได้ เดี๊ยวๆ แล้วทำไมฉันถึงดีใจเล่า.. ฉันชอบเขารึไง..’. แอลคิด

‘ไม่หรอกมั้ง ฉันชอบใครเป็นทีไหนเล่า’

แอลไม่รู้ว่าความรักคืออะไร..ตั้งแต่เขายังเด็ก ไม่มีใครรักเขา และเขาก็ไม่เคยรักใคร พ่อของเขาไม่เคยปลอบใจหรืออะไรก็ตามที่แสดงความเป็นพ่อกับเขาเลย... คิดได้ดังนั้นแอลจึงมั่นใจว่าเขาไม่ได้ชอบซองยอลแน่

แอลรู้สึกถึงใจที่เต้นแรงขึ้น เขารู้สึกมีความสุขมาก เขายิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว

โฮย่าสังเกตเห็นแอลที่อยู่ดีๆก็ยิ้มเหมือนไอบ้าจึงสะกิดเขาและถาม

“แถวนี้มีใครตกหลุมรักอะเปล่า” ได้ยินดังนั้น แก้มของแอลเริ่มขึ้นสี

“หุบปากน่า ฮยอง” แอลพูดและพยายามกลั้นยิ้ม แต่คนมันมีความสุขอ่ะ ฝืนไม่ได้หรอก..

ซองยอลก้าวออกมาหน้ากว่าเดิม ตามสคริปท์

เห้ย... ไอคนที่นั่งแถวหน้าสุดนี่...คนที่ช่วยฉันไว้นิ!! เขาจำรูปร่างและผมปรกหน้าแบบนั้นได้

ซองยอลรู้สึกตื่นเต้นจนแทบกระโดด เขาเกือบจะลืมบทไปแล้วด้วยซ้ำ เขาพยายามระลึกและพูดขึ้นมา

“คุณไปอยู่ที่ไหนมา?? รู้มั้ยว่าผมรอคุณมานานแค่ไหน ผมคิดถึงคุณ รู้รึเปล่าว่าผมต้องการคุณแค่ไหน” ซองยอลแสดงออกทั้งทางสีหน้าและท่าทาง น้ำตาของเขาเริ่มเอ่อคลอเบ้า

แต่ว่า...บทนี้น่ะ ต้องมองนักแสดงร่วมซึ่งก็คือ ซองจง... แต่ซองยอลกลับมองตรงไปยังผู้ชม

มองไปที่...แอล