KF-Subs

Saying I love you [myungyeol]

Chapter 4 Childhood Friend

Author : iiRoRo-x

Translate : KF

Talk : สวัสดีค่ะ พบกันวันนี้สำหรับตอน4!!! ในตอนนี้ที่เป็นตัวเอียงคือจิตใต้สำนึก(เขาใช้คำนี้กันหรือเปล่า??)ของซองยอลนะคะ พรุ่งนี้อย่าลืมมาอ่านฟิคแปลเรื่องใหม่กันนะคะ ^^

P.S. ตามไปอ่านต้นฉบับ http://www.asianfanfics.com/story/view/83124

เรื่องนี้ได้รับอนุญาตให้แปลแล้วนะคะ*

Myungsoo’s Part

            ผมขับรถพาซองยอลไปส่งที่บ้าน พ่อแม่และแม้กระทั่งน้องชายของเขา ‘แดยอล’ โผเข้ากอดซองยอล พร้อมกับดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำใสๆ พ่อแม่ของซองยอลขอบคุณผม ผมตอบกลับไปว่าไม่เป็นไร ผมยินดีที่จะช่วยเขา จากนั้นผมขอตัวและกลับบ้าน

            ระหว่างที่ผมขับรถ ความคิดต่างๆมากมายก็ไหลเข้ามาในหัวผม ผมเสียใจมากที่เขาจำผมไม่ได้อีกต่อไป ผมควรจะทำยังไงดี ผมต้องหาวิธีอะไรสักอย่างที่จะทำให้เขาจำได้

...

“นายอยากให้ฉันทำอะไรนะ?” ซองจงถามผม

“ช่วยแกล้งเป็นแฟนฉันอีกครั้งเหอะ เหมือนตอนที่ซองยอลพบพวกเราครั้งแรก ฉันสาบานได้ว่าไม่ได้รู้สึกอะไรกับนายแล้ว เพราะว่า...ฉันรักยอล ฉันอยากให้เขาจำได้ ช่วยฉันได้มั้ย??” ซองจงมองผมสักครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า

“อืม โอเค ฉันจะช่วย แต่แค่ครั้งเดียวนะ” ผมยิ้มและขอบคุณซองจง จากนั้นเจฮยอนก็เดินเข้ามาเกาะแขนซองจง ผมขำนิดๆ คู่นี้ก็น่ารักดีนิ

-วันต่อมา-

วันนี้ซองยอลจะมาโรงเรียน ผมไปรับซองยอลที่บ้านและยิ้มที่เราเดินคู่กัน ผมมองซองยอล เขาไม่ได้สังเกต ผมจึงคว้ามือของเขามาจับไว้ ซองยอลหันมามองผมและจะชักมือกลับ ผมไม่ยอมปล่อยมือ ซองยอลเริ่มหน้าแดงนิดๆ ‘น่ารักอ่ะ’

“ปกติเราจะเดินจับมือกันอย่างนี้แหละ” ผมบอก ซองยอลมองหน้าผมแบบงงๆอีกครั้ง

“ปกติน่า” ผมพยักหน้ายืนยันอีกที จากนั้นเขาก็ยิ้มให้ผม

Sungyeol’s Part

ในที่สุดเราก็มาถึงโรงเรียน มยองซูแนะนำทุกคนให้ผมรู้จัก เขาแนะนำให้ผมรู้จักซองจงแฟนของเขา ผมไม่รู้ว่าทำไมพอได้ยินว่าซองจงเป็นแฟนของเขา ใจถึงเจ็บแปลบๆ ทำไมผมถึงเศร้านะ มยองซูเป็นอะไรกับผมกันแน่ เราเป็นแค่เพื่อนกันจริงๆหรอ

ผมเดินและคิดเรื่อยเปื่อย เราสนิทกันขนาดนั้นเชียวหรอ เดินจับมือกันเป็นประจำงั้นหรอ?? ผมหวนคิดถึงสิ่งที่แดยอลบอกผม

“พี่ พี่ต้องดีกับพี่มยองซูนะ เขาช่วยชีวิตพี่เอาไว้นะ ส่วนเรื่องอื่นน่ะ พี่ต้องคิดให้ออกเองล่ะ หุๆ ยังไงผมก็จะเอาใจช่วยนะ ไฟท์ติ้ง!!” แดยอล ตะโกนใส่หูผมจนผมต้องเอามือมาอุดหู ไอเด็กนี่ ปอดแกมันใหญ่นักเรอะไง เอ่อ แต่มาคิดดูดีๆ ผมก็เป็นนี่หว่า... มันอาจจะเป็นกรรมพันธุ์ก็ได้นะ ผมยิ้มและพยักหน้าให้ แน่ล่ะผมต้องดีกับมยองซูอยู่แล้วล่ะ เขาเป็นเพื่อนผมนิ ใช่มั้ย??

“เดี๊ยวๆแล้วนายจะพาฉันไปไหน” ผมเลิกคิดและพูดเมื่อมยองซูดึงแขนผมไป

...

ผมเดินไปตามทางและมองออกไปนอกหน้าต่าง ยิ้มให้กับสวนอันสวยงาม ทันใดนั้นผมรู้สึกว่ามีใครบางคนฉุดแขนของผม ผมเกือบจะกรี๊ดออกมา แต่เขาก็เอามือมาปิดปากของผม ผมมอง

“มยองซู นายทำบ้าอะไรของนาย” ผมตีเขาเบาๆ เขาแค่ยิ้มกลับ ผมเขินกับรอยยิ้มของเขา คนอะไรยิ้มแล้วดูดีชะมัด

“ไปเที่ยวกันเหอะ”

...

“โอเค นายพามาที่นี่เนี่ยนะ” ผมมองป้ายร้านกาแฟที่เขียนว่า ‘อินสปิริต’ เรามาที่นี่บ่อยงั้นหรอ

“เราเคยมาที่นี่กันครั้งนึง” มยองซูพูดและยิ้มให้ผม ผมควรจะเชื่อเขาดีรึเปล่า รู้สึกเหมือนเขากำลังโกหกผมอยู่ แต่ผมแค่พยักหน้าและมองเขา

“แล้ว ปกติเรากินอะไรกันล่ะ” ผมถาม

“อเมริกาโน่ ของโปรดนายไง” เขาพูดและดึงแขนผมเดินเข้าไปในร้าน

...

ตอนนี้ห้าโมงกว่าๆแล้ว ผมรู้สึกดีที่ได้อยู่กับมยองซูวันนี้ เราไปเล่นเกม กินไอศครีม เดินเล่น จนเย็นป่านนี้ เขาจับมือผมเกือบจะตลอดเวลา และตอนนี้ก็ยังไม่ปล่อย คำถามหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวของผม

‘นี่เรียกว่า เดท รึเปล่าน่ะ’

ผมว่าอย่างนี้มันใช่แล้วล่ะ ผมรู้สึกใจเต้นตลอดเวลาที่อยู่กับเขา ผมมองหน้าเขาและยิ้ม ผมรู้สึกถึงใจที่เต้นแรงขึ้นเมื่อเขายิ้มกลับมา

‘นี่เรียกว่ารักหรือเปล่า ผมชอบมยองซูงั้นหรอ’

Myungsoo’s Part

            วันนี้ผมโกหกซองยอล เขาไม่เคยไปร้านนั่นหรอก แต่ที่เขาชอบอเมริกาโน่น่ะเรื่องจริง ผมเห็นเขาเดินถือกาแฟอยู่ทุกวัน ตอนนี้ผมจับมือเขาและพาไปส่งที่บ้าน ที่หน้าประตูบ้านผมหอมแก้มเขา เขาอายและอ้าปากเหมือนจะพูดอะไร ผมรีบโบกมือลาและวิ่งออกไป

ผมคิดถึงเวลาที่แหย่ซองยอลแล้วอดขำไม่ได้ ผมว่ามันติดเป็นนิสัยของผมแล้วล่ะที่ต้องแหย่ซองยอล ผมยิ้มเมื่อคิดถึงเวลาที่เขาเขิน

Sungyeol’s Part

ผมใจเต้นแรงมากเมื่อมยองซูหอมแก้มผม ผมพยายามเก็บอาการ และยิ้มเหมือนคนบ้าหลังจากมยองซูวิ่งออกไป ไม่สนละโว้ย แต่ในตอนนั้นผมรู้สึกปวดหัวขึ้นมากะทันหัน และล้มลง

...

“นายจะไม่ลืมฉันใช่มั้ย” ผมพูดและเริ่มอยากจะร้องไห้

“ไม่ ฉันไม่มีวันลืมนาย” เด็กชายอีกคนพูด

“ฉันรักนายซองยอล” เขาหอมแก้มผมก่อนจะบอกให้ผมปิดตาและยื่นมือให้เขา

ผมทำตามและรู้สึกเหมือนบางสิ่งเลื่อนเข้ามาในนิ้วของผม ผมลืมตาและมองสิ่งนั้น

แหวนรูปดอกไม้...สิ่งที่เขาเคยบอกว่ามันเป็นของที่เขารักที่สุด อยู่บนนิ้วของผม ผมมองหน้าเขาและยิ้มก่อนที่จะถอดกำไลข้อมือและใส่ให้เขา

“นายจะไม่ลืมฉันจริงๆใช่มั้ย” ผมถามอีกครั้ง

เขายิ้มและบอกลาผมก่อนที่ผมจะขึ้นเครื่องบิน ผมกอดเขาและรู้สึกได้ถึงใจที่เต้นเร็วขึ้น ผมโบกมือลาเขาอีกครั้งก่อนจะเอ่ยคำพูดสุดท้าย

“บาย ฮยอนนี่ ฉันจะไม่ลืมนายเหมือนกัน”

...

ฮยอนนี่....ผมลืมตาขึ้นมองไปรอบๆ ผมเข้ามาอยู่ในบ้านได้ยังไงเนี่ย

“พี่ล้มอยู่หน้าบ้านน่ะ” แดยอลที่นั่งอยู่ข้างๆผมพูดขึ้นเมื่อเห็นผมฟื้นแล้ว

“พี่เป็นอะไรรึเปล่า” ผมฟังและส่ายหน้า

“แล้วเดทของพี่ล่ะเป็นไงบ้าง” ผมไม่ตอบและถามกลับ

“แดยอล ใครคือฮยอนนี่”

Daeyeol’s Part

“แดยอล ใครคือฮยอนนี่” ผมมองหน้าพี่ชายอย่างอึ้งๆสักพัก เขาจำพี่อูฮยอนได้?? ผมยิ้มบางๆ

“พี่จำพี่อูฮยอนได้แล้วสิน่ะ เขาเป็นเพื่อนคนแรกของพี่ตอนที่พี่อยู่เมืองนอกน่ะ...อืม...แฟนคนแรกด้วย” ผมพูดแหย่ซองยอลเล่นๆ และเห็นเขาดูอายๆ ผมขำและแกล้งทำเป็นร้องไห้

“โอ้ พี่ชายของผมโตสักที ไม่ใช่เด็กประถมอีกต่อไปแล้ว” เขามองผมและยกมือขึ้นทุบ ผมรีบวิ่งหนีออกจากห้องนั้นและตะโกนว่า

“ยอลลี่ชอบฮยอนนี่” จากนั้นผมก็ปิดประตู และแอบฟังปฏิกิริยาของพี่ชาย เขาร้องอ้ากออกมาด้วยความอาย อิๆ เด็กประถมก็ยังเป็นเด็กประถมอยู่นั่นแหละ เออ แต่ผมก็เป็นนิหว่า เห้อ หาไรกินดีกว่า...

-วันต่อมา-

Sungyeol’s Part

“นายจะเป็นแฟนฉันมั้ย” ผมจ้องคนตรงหน้าผมแบบอึ้งๆ และมองเครื่องแบบนักเรียนของเขา และมองไปที่กำไลที่อยู่บนข้อมือของเขา ...

“ฮยอนนี่?? นัมอูฮยอน นายใช่มั้ย?” เขายิ้ม ผมรู้สึกดีใจมาก ผมไม่เจอเขาตั้งแต่มาเรียนที่นี่

“ไง ยอลลี่ ไม่เจอกันนานนะ” เขาพูดและดึงผมเข้าไปสู่อ้อมกอดของเขา ผมยิ้มนิดๆ

“ฉันก็คิดถึงนาย ฮยอนนี่”

หุๆ พบกับฟิคเรื่องใหม่เร็วๆนี้ค่ะ เรื่องนี้ผู้เเต่งยังไม่อัพเลยT^T

อ้าก อูฮยอน -*-